Alle grote clichés in een klein huisje
Lidion Zierikzee
Patio Rachel Zweije en Joris van Oosterwijk / 04 jul. 2010
Gezien in:

---

Patio, een voorstelling van Rachel Zweije en Joris van Oosterwijk, over beschermen en loslaten. Over samenkomen en van elkaar verwijderen. De flyer schept hoge verwachtingen en ook de vormgeving spreekt aan. Op een open veld hangen lakens aan de waslijn, een groot wit zeil geeft ‘ de gemeenschap’ weer waarop kleine huisjes staan. Met een kop thee voor het publiek lijkt het een gezellige voorstelling te worden.

De acteurs hebben een mooie spelintentie en de eerste vijf minuten ben ik nieuwsgierig en geboeid. De daaropvolgende minuten zak ik steeds verder achteruit. De voorstelling zit vol met de standaard theateroplossingen om een verhaal te vertellen zonder woorden. Beschermen is vasthouden of de huisjes in, loslaten is elkaar fysiek loslaten, samenkomen is samen in een huisje kruipen en verwijdering is van het witte zeil afstappen. Niks is spannend, vernieuwend, opvallend of onverwacht. Het toppunt is voor mij bereikt wanneer ‘de moeder’ begint tegen te sputteren. Ik voorspel aan mijn metgezel: Een, twee, drie en dan gaat ze huilen, geeft ze zich over en valt ze in de armen van de man, wedden? En jawel, drie tellen later gebeurt er precies wat ik had voorspeld.

Aan het eind van de voorstelling heeft het publiek het meisje dat ‘ de vrijheid’ heeft gevonden en verderop in het veld staat, uit te zwaaien. De ongemakkelijkheid van het publiek is duidelijk voelbaar. Een voorstelling met enkele interessante beeldende vondsten maar helaas ook een voorstelling die me niet heeft weten te ‘triggeren’ in de prachtige theatrale wereld van het Over het IJ festival 2010.