Midzomernachtdroom
Lidion Zierikzee
Midzomernachtdroom Theater Froe Froe / 24 jun. 2010
Gezien in: Stadsschouwburg

---

Op een prachtig landgoed in De Bilt begint het aan het begin van deze zomer een droom in de nacht. Froe Froe, het poppentheatergezelschap uit Belgie maakt Midzomernachtsdroom onder de regie van Jan Maillard. Geïnspireerd door Bunraku (Japans poppenspel met vijf spelers die één pop bedienen) wordt het verhaal van Shakespeare ten gehore gebracht. Wie eerder de voorstelling zag van de Paardenkathedraal drie jaar geleden wordt vanavond totaal verrast. Elk figuur uit het verhaal is weer anders en heeft een interessante theatrale werking.

Een combinatie van verschillende poppen, kostuums, acteurs, live-muziek en teksten maakt Midzomernachtsdroom dan ook een bijzondere voorstelling. Er is de keuze gemaakt om de teksten van de poppen te laten spreken door twee acteurs, Isabelle van Hecke en Jonas van Geel. Het is ongelofelijk wat deze twee mensen presteren. Moeiteloos lijken zij te schakelen tussen de vele personages en alle accenten die daarbij horen.
Froe Froe kiest er bewust voor om verschillende stijlen naast elkaar te gebruiken. De Japanse poppen met een vaste neutrale uitdrukking, een enorme grote pop, lichtjes die elfjes worden, een acteur in een groot pak en een acteur met hoorns op die de rol van Puck op zich neemt. Dit maakt Froe Froe verrassend en origineel. Maar ik vind dat er ook nadelen kleven aan deze verschillende soorten stijlen. Ik vind Maillard niet consequent in zijn keuzes, althans het verward mij als kijker. Poppen praten met een bewegende mond, anderen weer niet, acteurs praten de ene keer wel en de andere keer wordt de tekst ingesproken door tekstacteurs. Waarom? Waarom beweegt Titania niet haar mond maar Oberon wel? Waarom kan Puck soms wel en soms niet zelf praten? Wellicht is het niet mogelijk door de kostuums maar het geeft een scheve onduidelijke verhouding. Het roept veel vragen bij mij op als kijker.

Ook de vier geliefde poppen vind ik niet goed genoeg uitgewerkt. De gezichten zijn vlak en ik zie weinig karaktereigenschappen erin verwerkt. Dit had naar mijn idee veel sterker gekund. Zonde. Dit past bij de Japanse poppenstijl maar het ene gezicht werkt beter dan het andere. Het felle witte licht maakt ook de gezichten vlakker en hierdoor lijken de ogen zelfs gesloten. Verwarrend en niet mooi. De koning is juist wel een goed voorbeeld van hoe sterk een pop zonder specifieke uitdrukking kan werken. Prachtig. De humor die aan het personage kleeft is fantastisch.

De voorstelling is boeiend maar kent een grote dip tijdens de vele scènes in het bos. Gelukkig is daar het toneelgezelschap en deze zijn vanaf het begin hilarisch. Wat ontzettend goed geschreven teksten, magnifiek poppenspel en prachtige poppen. Een stijlbreuk die goed werkt, het geeft even lucht. De muziek is ook zeer ondersteunend aan de voorstelling en verdiend complimenten. Tevens is Titania met haar verschijning de klap op de vuurpijl.

Theater Froe Froe heeft als doel theater te maken dat wringt en wroet en tot ieders verrassing bovenkomt met een glimlach. Daar zijn zij met Midzomernachtdroom zeker in geslaagd. Soms wringt het bij mij als kijker om de keuzes van de regisseur en wroet het verhaal zich in mij maar die glimlach is er zeker geweest. Een echte droom: bijzonder, verwarrend, vol met vragen maar met prachtige beelden en waanzinnige poppen.