Tarzan
Tess-Danyeal van Brakel  08 apr. 2008

---

Soms krijg je een kans die je niet kan laten schieten. Al zou ik het misschien wel willen aangezien de zon schijnt en ik nu op het Noorderstrand in Den-Haag had kunnen zitten, helaas dat zou wel erg ten koste gaan van mijn professionaliteit.

Bij de artiesteningang van het Circustheater word ik doorgestuurd naar de kantine waar ik iemand hoor roepen dat hij ‘helemaal geen zin heeft vandaag'. Ik hoop dat dit de kaartjesverkoper is en niet iemand van de regie. Vervolgens word ik opgehaald door Jacco Vroom, waarvan mij verteld is dat hij het hart van de musical is. Als Tarzan tijdens het zwaaien aan een liaan te pletter valt dan is het allemaal de schuld van deze man. Althans, dan is er in de regiekamer, waar ik nu naar toe word geleid, iets goed mis gegaan. (dat is wel heel kort door de bocht maar go with it)

Ik begin de klim naar ben mij ervan bewust dat ik nu ergens hoog boven het gespannen publiek, op gelukkig stabiele paden ballanceer tussen leven en dood, maar waar ik mij vooral waan in een totaal andere, donkere wereld. Op de vloer staan witte pijlen maar mijn ogen zijn niet gewend aan dit duister en mezelf vast grijpen aan een reling kan ook niet want ik word omringt door honderden vuurhete belichtingslampen. Mannen in veiligheidstuig lopen mij haastig voorbij. Nog vijf minuten voor aanvang verteld een stem mij.
Dan stap ik het regiehok binnen. Ik tuur omlaag de diepte in naar het RTL 4 publiek dat het vast presteert om straks tijdens de show op te staan om als nog naar het toilet te gaan of dat zijn of haar mobieltje pakt om alles vast te leggen zodat ze zelf de hele show missen.
Op het podium bungelt alvast een touw met een haak om het publiek bekend te maken met het feit dat Tarzan zichzelf straks meerdere malen zal inhaken om geloofwaardig te kunnen slingeren van boom tot boom.

Ik word omringt door maar liefst twaalf monitoren waarop ik de stage vanaf alle aanzichten kan aanschouwen plus de lift die in het podium zit verborgen. Misschien ben ik toch wel blij dat ik hier zit en niet aan het strand (professioneel hè).

De dag moet nog komen waarin ik mijn sarcasme achterwege laat in het beoordelen van dingen, vandaag is die dag niet.
Baby Tarzan, ziet er bleek en levenloos uit maar het lichteffect daarna maakt het ruimschoots goed. De hele manier van belichten is eerlijk gezegd verbluffend.
Ademloos, moet ik toegeven, kijk ik naar het begin van de show en zie ik hoe kleine Tarzan opgroeit tot een potente gespierde jongeman.
Plots verdwijnt Tarzan van het toneel. Achter mij slaat de deur open en ik mis de opkomst van Jane omdat ik oog in oog sta met een gespierde jongen in een lendedoek die achter mij langs rent met een techniekman op die hielen die hem vervolgens vast klikt aan een touw, en voor mijn ogen springt Tarzan de diepte in. Dat flikken mannen me nu altijd.
Ondanks de geweldige lichttechnieken struikel ik over de slechte dialogen en monologen. De tekst lijkt geschreven voor kindertoneel maar de uitvoering ervan stijgt daar ver boven uit. Enkel Jane heeft wat zinnen die goed passen bij haar karakter en mij aandachtig doen luisteren.

Ondertussen begint er een gezwel te groeien aan mijn linkeroor door de straling van de monitoren.Daardoor word er iets verdrukt in mijn cortex en zie ik geen diepte. Kan iemand mij vertellen waarom er mensen op de muur lopen? Er word gefluistert dat het een bovenaanzicht is. De tent na de pauze zie ik trouwens aan voor een schip.
Wat moeten jullie blij zijn dat ik geen reviews schrijf...


door: Tess-Danyeal van Brakel