Gluren
Kees Ligtelijn 13 dec. 2007

---

De laatste tijd hoor je steeds meer over wijken. Prachtwijken, Krachtwijken, Vogelaarwijken. Dit is een kleine greep uit de terminologie die je op het nieuws en in de krant ziet rondgaan. Die berichten over allerlei wijken roepen bij mij vragen op. Bijvoorbeeld: in wat voor wijk woon ik zelf? Een Normale wijk? Een Droomwijk? Een Geen Gezeik-wijk?

Zelf woon ik in het wijkje Thomas a Kempisplantsoen, tegenover onze bekende Utrechtse Koffiefabriek. De wijk ligt bijna aan de A2, bijna bovenop de afslag naar de Vleutenseweg. In de zomer ligt het fijnstof binnen op de vensterbank en de geluiden van de natuurlijke omgeving bestaan uit te vaak toeterende stadsbussen, optrekkend verkeer, één trein per 10 minuten en soms een hoestende vogel. Er zit een mix van oude bewoners, en nieuwe bewoners die al wisten dat de sloop van de wijk plaats gaat vinden. Onze wijk is dus een mêlee van nette tuintjes, verwaarloosde pandjes, schotelantennes en strakke yuppeninrichtingen van “starters” op de huurmarkt. Multicultureler kan het niet.

Dat klinkt allemaal erg, maar is dat ook zo? Ik vind van niet. Weliswaar kent 99 procent van de inwoners zijn of haar eigen buren niet eens, maar we knikken wel heel aardig naar elkaar. Men ergert zich soms aan elkaar, maar zegt er niets van. We weten dat we het hier nog maar een jaartje hoeven uithouden tot de sloop en dan breken er betere tijden aan. Zeuren is dus verspilde energie. Je zou kunnen spreken van een Gedoogwijk. We gedogen dat er al twee jaar om ons heen gebouwd wordt aan de nieuwe brug en de Majellaknoop. We gedogen de matige staat van de huizen, we gedogen elkaar, de luchtvervuiling en het gebrek aan nachtrust. Wij hebben namelijk een gezamenlijk doel: wegwezen zodra de sloopplannen goedgekeurd zijn. In een onderzoek van Mitros bleek dat maar liefst 80 procent van de wijkbewoners voor versnelde sloop was.

Wat ik dus enorm leuk vind, is dat ik op 16 december aanstaande kan gaan Gluren bij de Buren. In zowat alle wijken van Utrecht zijn dan huizen open voor publiek en kun je naar een huiskamer-optreden kijken. Vorig jaar was ik op bezoek bij de buren in mijn eigen wijk en kwam ik meteen in gesprek met de bewoners. Weliswaar meteen over de sloopplannen, maar toch! Ik voelde me heel even een wijkbewoner. Dit jaar ga ik naar een Prachtwijk. Ik wil wel eens zien hoe het is in Kanaleneiland; voor veel Utrechters toch vooral bekend als obstakel op de weg richting IKEA. Of misschien wel naar Overvecht, om eens na te vragen of mensen daar echt zo’n last hebben van elkaar. Vergeet u zelf vooral niet de huizen in het Thomas a Kempisplantsoen te bezoeken. 2007 zou wel eens de laatste mogelijkheid kunnen zijn om nog te gluren in deze wijk.


Kees Ligtelijn is schrijfconsulent bij ZIMIHC huis voor amateurkunst en theaterschrijver.

Meer info over Gluren bij de Buren: www.culturelezondagen.nl / www.zimihc.nl

door: Kees Ligtelijn