Verwachtingen
Ellen Boekelaar 24 sep. 2007

---

Ik loop wat achter. Geen goed begin voor het nieuwe seizoen. Terwijl ik me nog afvraag wat de ontwikkelingen zullen zijn, is menig gezelschap al aan het repeteren geslagen. Maagdelijke programmaboekjes liggen, ergens tussen een groeiende stapel eveneens ongelezen post, te wachten op mijn aandacht, terwijl de eerste voorstellingen alweer zijn gespeeld. Moet ik nog niet iets met een script? Subsidieaanvragen? Audities? Ik loop wat achter en dat komt door de vakantie. Toen ik had moeten luieren ben ik doorgegaan. En nu ik moet starten ben ik leeg. Ik worstel met een creativiteitsprobleem. Plannen genoeg in mijn hoofd maar ze willen daar kennelijk blijven zitten. Niets is goed genoeg. Het is al gedaan, gezegd, gespeeld, ontdekt. Ik ben leeg. Nu is leegte een veelvoorkomend symptoom. De kleine theaterzalen raken nog zelden uitverkocht. Zeker in het amateurcircuit waartoe ik zelf behoor. Zonder het geluk van een grote vrienden- en of familiekring kun je het wel schudden en zit de tent hooguit half vol. Misschien is het maar goed dat ik nog audities moet houden. Naast een stukje in te studeren tekst zou ik de kandidaten een lijstje kunnen geven. Hierop kunnen ze de grootte van hun achterban invullen. “Je speelt geweldig, maar ik zie dat je enig kind bent en sociaal sta je niet zo sterk. Het spijt me, door jou krijg ik geen zalen gevuld”. Toch kan leegte vullen. En dan heb ik het nog steeds over zalen. Voor de grote commerciële musicals moet je in de rij. Je kunt zelfs naar Tarzan met korting, verkregen via een pak vla. Menigeen eet zich te barsten voor het entertainment. Vermaakt willen we worden. Niet denken maar vergeten. ‘We willen niet geconfronteerd worden en zeker niet met vernieuwing’, zo lijkt voor de grote groep te gelden.
‘Melk uit naam van het vermaak het jeugdsentiment van de babyboomers uit’, -ik begrijp opeens de link met de zuivelactie- ‘want wij zijn allen leeg. We weten het niet meer’. De enige vernieuwing die gewenst is ligt als materie te lonken in de winkels.
‘Consumeren en geëntertaind worden, hoe vlakker en leger hoe beter. Het leven is al moeilijk genoeg’. Misschien moet ik eens niet zo bang zijn voor leegte. En dan heb ik het nog steeds over de zalen. Om dat eens te onderzoeken ga ik binnenkort naar de voorstelling “Honger” van het Zuidelijk Toneel. “Honger” was hét succes op een Maastrichts festival eerder dit jaar. Een stuk over de noodkreet van een vluchteling die terug moet naar Afghanistan, niet terug wil en zich dood hongert. Gespeeld voor een zeer klein aantal toeschouwers per voorstelling. Expres! Wat heerlijk dat dit kan. Dat het even niet gaat om omzet en cijfers. Ik hoop op confrontatie, op ontroering, op een boodschap die me laat denken. Ik spreek nu vast de verwachting uit dat ik na het zien van dit stuk geen hap vla meer door m’n strot kan krijgen. Confronteer me maar, verjaag mijn leegte, ik wil niet langer achter lopen.

door: Ellen Boekelaar