Hiebelig
Corrie Boin 29 aug. 2007

---

Over de proefvaart met de Shipdock III op zaterdagavond vijf dagen voor de première is Different Trains niet te spreken: chaotisch, de timing klopte niet. Gelukkig is dat woensdagavond tijdens de try-out anders. Alles verloopt vlot, alsof ze Abel al avond aan avond spelen.
En dat terwijl nog niet eens alle scènes langs de kade compleet ingevuld zijn. Zo heeft het flink wat moeite gekost voor tien opeenvolgende avonden tubablazers te vinden. De één kan die avond, de ander die avond. Tijdens de try-out kan er niemand, daarom blaast de productieassistente ter plekke op een fluit. Waarschijnlijk is het de argeloze genodigden niet eens opgevallen dat het een improvisatie betreft.
De rookmachines zijn defect, maar worden de volgende dag, de dag van de première, gerepareerd, dat dreigt geen probleem te worden.
Indrukwekkend vind ik de wijze waarop Hiepie Hoogeveen de rol van Abel vertolkt. Hoewel ik een maand eerder naast hem in het bootje zat, herken ik hem nauwelijks. Was ik hem op straat tegengekomen in zijn rol van Abel, was ik beslist een blokje omgelopen.
Het interessante van een stadsdecor is, dat het straatleven een rol gaat spelen. Zo ontstaat er aan een kade een onverwachte scène. Een fietser die zijn aandacht volledig op Abel richt, mist hierdoor op een haar na twee voetgangers die hun hondje uitlaten en eveneens naar het spektakel kijken. De fietser probeert een noodstop te maken, slipt op de natgeregende kinderkopjes en maakt een gigantische smak. Hoewel hij zich waarschijnlijk behoorlijk zeer doet, kan hij gelukkig weer overeind krabbelen, opstappen en verder fietsen na een laatste verbaasde blik op de boot.
De matige regenbuitjes af en toe zijn niet echt hinderlijk, temeer omdat alle toeschouwers direct na afvaart een plastic regencape aangeboden krijgen.
Op de dag van de première is het weerbeeld heel anders. 's Middags stortregent het. Ik hoop dat het 's avonds opklaart, want er bestaat een levensgroot verschil tussen bezoekers de ontberingen van het zeemansleven laten ervaren of ze van dek laten spoelen. Zelf ga ik niet mee. Het aantal plaatsen is beperkt, alle voorstellingen zijn uitverkocht en als medewerker moet je betalend publiek niet in de weg zitten.
Naarmate het later wordt, word ik hiebelig. Ze hebben zo hard gewerkt, de try-out was zo goed, het moet lukken vanavond, houd ik mezelf voor en besef hoezeer Abel de afgelopen weken ook mijn kindje is geworden. Ik kan niet anders dan een uur voor begin een sms-je sturen (bellen zou misschien te veel afleiden) om ze heel veel succes te wensen. Inmiddels is het droog. De hele avond kijk ik op de klok. Nu verzamelen ze, nu meren ze af, nu zijn ze ongeveer daar, nu staat Klaske veel te dun gekleed als een ijle bosnimf aan de kade en zingt, nu klinkt het (hopelijk) het slotapplaus.
Dan het verlossende telefoontje en de volgende dag de enthousiaste reacties van anderen. Ik voel me zo trots als een kleuter die net zijn veterdiploma heeft gehaald.


door: Corrie Boin